Theodoros Rizopoulos

Cellulaire landbouw belooft een duurzamere eiwitvoorziening dan de conventionele vleesproductie

productie, maar in de vroege fase van procesontwikkeling is duurzaamheid zelden de drijvende kracht achter

beslissingen, aangezien techno-economische KPI’s de boventoon voeren. Mijn EngD-project had tot doel daar verandering in te brengen door

de milieu-impact vanaf het begin tot een ontwerpparameter te maken, in plaats van een

bijzaak.

Als vijfde EngD-project binnen het consortium Cellular Agriculture Netherlands (CAN),

en gepositioneerd aan het einde van de toeleveringsketen, was mijn werk een bekroning van wat mijn

collega’s en de promovendi vóór mij hadden opgebouwd. Het integreren van hun bevindingen tot één

samenhangend geheel was zowel de uitdaging als het voorrecht van dit project. Het dwong me

verder dan de klassieke vraagstukken rond procesontwerp, zoals de planning van apparatuur en het beheer

, naar de volledige toeleveringsketen van een grootschalige fabriek, van grondstof

tot energievoorziening.

Het meest bevredigende aspect van deze reis was echter niet van technische aard. Het project bracht

in contact met een breed scala aan belanghebbenden: academici, docenten, partners uit de industrie

en milieuadviseurs, elk met verschillende prioriteiten en

verwachtingen. Goed luisteren, hun perspectieven begrijpen en ideeën

en behoeften vertalen naar meetbare specificaties vormden de basis waarop het model werd

gebouwd.

Het resultaat is een flexibel LCA-model dat is ontworpen voor gebruik dat veel verder reikt dan mijn eigen project. Het

biedt ruimte voor diverse scenario’s op het gebied van decarbonisatie van energie, grondstoffenvoorziening,

ontwerpkeuzes voor de voorbereiding van media en het verbruik van nutsvoorzieningen. Geautomatiseerde analyse en een gebruiksvriendelijke interface maken het model transparant en toegankelijk voor gebruikers die het niet zelf hebben gebouwd. Mijn doel

was niet één enkele beoordeling, maar een raamwerk waarmee toekomstige onderzoekers en

bedrijven in staat stelt weloverwogen, holistische ontwerpbeslissingen te nemen.

Het beste bewijs dat deze aanpak werkt, is dat er al een vervolg aan is gegeven. Het

project heeft geleid tot vervolgprojecten binnen het consortium. Naarmate kweekvlees

op grotere schaal wordt geproduceerd, hebben bedrijven instrumenten nodig die milieuknelpunten aan het licht brengen zolang een proces

nog kan worden aangepast, en niet pas nadat de investering is gedaan.

Terugkijkend heeft dit project mij geleerd om disciplines met elkaar te verbinden, over de

grenzen tussen de academische wereld en het bedrijfsleven te overschrijden, en complexiteit om te zetten in iets

anderen er iets mee kunnen. Ik geloof dat dat is waar de EngD voor staat, en het zou mij een eer zijn

dit te vertegenwoordigen door deze prijs in ontvangst te nemen.