Onderzoek naar lichtchips aan MIT: Techniek en cultuur in Boston

De afgelopen maanden heb ik mij volledig mogen onderdompelen in de Amerikaanse cultuur. Ik liep stage aan het Massachusetts Institute of Technology, waar ik onderzoek deed naar lichtchips. Hoe is het om in Boston te wonen? En wat is een lichtchip eigenlijk? Hebben we die wel echt nodig, en werken chips niet gewoon met elektriciteit?

Chips als ruggengraat van onze hedendaagse samenleving

Chips zijn essentieel: zonder chips zou onze moderne infrastructuur volledig stilvallen. Ze zorgen ervoor dat dit artikel op uw apparaat gedownload wordt en het correct wordt weergegeven. Toch is de exacte werking van chips voor veel mensen onbekend. De chips die we het beste kennen, rekenchips gebaseerd op enen en nullen, waarbij een transistor aan of uit staat, werken op elektriciteit. Maar er bestaat ook een andere, minder bekende variant: chips die niet met elektriciteit werken, maar met licht.

Chips met licht in plaats van elektriciteit

Deze lichtchips, of beter gezegd fotonische chips, kunnen niet zomaar alles wat een elektronische chip kan, ze zijn een aanvulling op. Ze worden vooral ingezet voor het verzenden en ontvangen van informatie en voor het maken van extreem kleine en nauwkeurige sensoren. Hoewel de meeste mensen ze niet bewust kennen, is de kans groot dat u er dagelijks gebruik van maakt, bijvoorbeeld via glasvezel internet. Door informatie met licht in plaats van elektriciteit te versturen, kan data energiezuiniger en aanzienlijk sneller worden gedeeld.

Een concreet voorbeeld is te vinden bij de nieuwste chips van NVIDIA. Daar worden fotonische chips ingezet omdat elektronische chips de enorme hoeveelheden data die nodig zijn voor AI niet snel genoeg kunnen verwerken en daarbij te veel energie verbruiken. Energie-efficiënte fotonische chips zorgen ervoor dat datacenters minder stroom gebruiken, minder warmte uitstoten en meer informatie kunnen verwerken.

Stage lopen aan MIT

Tijdens mijn stage aan het Massachusetts Institute of Technology hield ik mij bezig met het simuleren, fabriceren en karakteriseren van zo’n fotonische chips. Ik kreeg de unieke kans om het volledige proces van het maken van een fotonische chips zelf uit te voeren. Hoewel ik zelfstandig aan mijn project werkte, maakte ik deel uit van een onderzoeksgroep binnen het Department of Materials Science. Met mijn achtergrond in Electrical Engineering was het niveau in het begin even wennen, maar dankzij de open en behulpzame collega’s kon ik al snel actief meedenken en meepraten.

Wat mij daarnaast opviel, is hoeveel extracurriculaire activiteiten er op MIT worden georganiseerd. Zo zijn er glasblaas- en metaalbewerkingswerkplaatsen en talloze sportverenigingen waar je je vrijblijvend bij kunt aansluiten. De sfeer is enorm motiverend: het doel is om samen te leren en samen beter te worden. Dat merkte ik onder andere tijdens de journal club van onze onderzoeksgroep.

Leven in Boston

Naast de waardevolle technische kennis heb ik ook volop genoten van mijn vrije tijd. Ik woonde samen met ongeveer vijftien andere Nederlanders in hartje Boston. Het is een fijne stad met een bijna Europees karakter. Boston staat bekend om haar vele sportteams, en vrijwel elke week zijn er wedstrijden in de grote stadions. De mensen zijn vriendelijk en er is geen tekort aan gezellige cafés en goede restaurants.

Ik kijk met een zeer goed gevoel terug op mijn tijd in Boston. Ik ben KIVI dankbaar voor het mogelijk maken van dit avontuur. Deze stage heeft mij niet alleen waardevolle ervaring opgeleverd die ik in mijn toekomstige carrière zal meenemen, maar ook mijn ambitie versterkt om de toepassingen van fotonische chips verder te ontwikkelen.