Wiskunde, neurale netwerken en een supercomputer in Massachusetts
De afgelopen zes maanden heb ik als gastonderzoeker aan het MIT in Boston gewerkt, waar ik onderzoek deed voor mijn master in Toegepaste Wiskunde aan de TU Delft. De centrale vraag: kunnen neurale netwerken de oplossers voor de hoogfrequente Helmholtz-vergelijking versnellen? Het klinkt abstract, maar het raakt aan allerlei vakgebieden, van akoestiek tot seismologie.
Wat begon als een duidelijk afgebakend project, groeide snel uit. De berekeningen werden zo zwaar dat mijn laptop en zelfs de servers van de afdeling niet langer toereikend waren. Uiteindelijk kreeg ik toegang tot de supercomputer van het MIT aan de andere kant van Massachusetts, wat betekende dat ik een geheel nieuwe manier van werken moest leren. Dat was in het begin lastig, maar achteraf gezien een van de meest waardevolle aspecten van de ervaring.
Het beste resultaat was iets wat we nooit hadden gepland. Het neurale netwerk leerde spontaan een geometrische decompositie van golfvelden, een structuur die niemand van ons had verwacht. Die ontdekking werd uiteindelijk de kern van mijn scriptie. Ik studeerde af met een 9/10 en de onderscheiding Cum Laude.
Mijn promotor vertelde me al vroeg dat mijn grootste uitdaging zou zijn om te leren zelfstandig te werken. Dat klonk hard. Maar hij had gelijk. Volledige vrijheid wat betreft richting, planning en aanpak klinkt ideaal, maar is verrassend moeilijk. Het heeft me geleerd om structuur te creëren waar die er niet is, en om op mijn eigen wiskundige intuïtie te vertrouwen.
Afgezien van het onderzoek was Boston op zich al een hele ervaring. Ik woonde samen met geneeskundestudenten die elke dag voor hun proefdieren moesten zorgen, waardoor ik me realiseerde hoeveel vrijheid wiskunde je eigenlijk biedt. Ik werd hartelijk verwelkomd in de groep masterstudenten, waardoor ik meteen een sociaal en academisch thuis vond. En tot mijn eigen verrassing werd ik geselecteerd voor het MIT Offshore Sailing Team, iets wat ik van tevoren niet voor mogelijk had gehouden. Zeilen werd voor mij een manier om mijn hoofd leeg te maken na lange dagen vol berekeningen.
De Amerikaanse cultuur lijkt op het eerste gezicht op de Nederlandse, maar voelt heel anders aan. Meer focus, meer toewijding, minder aarzeling. Dat heeft mij gevormd.
Mijn advies aan andere studenten: doe het gewoon. De drempel voelt hoog en de eerste weken zijn ongemakkelijk. Maar juist in dat ongemak zit de groei. Begin wel vroeg met je visum- en financieringsaanvragen.
