Shantanu Ayerkar

Drijvende windmolens worden sneller gebouwd dan dat we hebben geleerd om ze te onderhouden. De ketting waarmee een drijvende

turbine op zijn plaats moet 20 tot 30 jaar bestand zijn tegen golven, corrosie en stormen, maar tussen de inspecties door

weet niemand echt hoe de ketting eraan toe is. Belastingssensoren op de ketting zouden ons dat kunnen vertellen, maar die overleven de

de zee. Het vinden van een andere manier werd mijn afstudeerproject (EngD) bij Tarucca.

Innovatie.

MOOR-LIFE draait de vraag om. In plaats van de belasting op de kabel te meten, gaat het uit

uit van de beweging van het platform, die elk drijvend object al registreert met instrumenten aan boord. Aan de hand

die beweging schat het de kabelspanning in, berekent het de vermoeidheidsschade met een capaciteitsmodel dat

verzwakt naarmate de ketting corrodeert, en geeft een schatting van de resterende levensduur met de onzekerheid

in plaats van verborgen. Ik heb twee onafhankelijke vermoeidheidsmethoden ontwikkeld om elkaar te controleren, en drie

manieren om de spanning te schatten. De nuttigste les kwam uit de methode die faalde: een vereenvoudigd

fysisch model berekende wel de gemiddelde belasting, maar vrijwel geen van de schommelingen, en juist die schommelingen zijn

precies wat de ketting doet breken. Door de fysische structuur te behouden maar de coëfficiënten daaruit uit gegevens af te leiden, werd de

fout van 48-112 kN tot 8-12 kN. Vervolgens heb ik de pijplijn verpakt als een streaming-applicatie die

elke tien minuten de schade en de resterende levensduur bijwerkt, in minder dan een tiende van een seconde per update.

Impact.

Drie bevindingen springen eruit. Vermoeidheid wordt bepaald door hoeveel een kabel beweegt, niet door de gemiddelde

belasting: kabels met vrijwel identieke gemiddelde belastingen hadden een voorspelde levensduur die tot wel tien keer uiteenliep. Welke kabel

als eerste bezwijkt, hangt zowel af van de stuwkracht van de rotor als van de golfrichting; het negeren van de turbine kan er dus toe leiden dat

inspecteurs naar de verkeerde kabel leiden. En de snellere frequentiedomeinmethode gaf in

de eerste kabel die in elk getest geval faalde, omdat de statistische verwerking scherpe belastingspieken

. Toen Tarucca vroeg hoe ver het nog was tot certificering, heb ik alle 106 modelleringsaannames

aan de hand van DNV-ST-0119 en DNV-OS-E301. Het antwoord was eerlijk: MOOR-LIFE is

op dit moment een demonstratiemodel van de methodologie, de gerapporteerde levensduur is optimistisch en de weg naar een certificeerbare

instrument is nu gedocumenteerd. Voor Tarucca is die duidelijkheid net zo belangrijk als de open-sourcecode zelf.

Leiderschap en samenwerking.

De vereisten kwamen voort uit een nauwe samenwerking met de CTO van Tarucca,

mijn begeleiders aan de TU/e en zes praktijkmensen uit de hele waardeketen van drijvende windenergie, variërend van een asset

tot een platformontwerper en een maritiem onderzoeksinstituut. Ik kwam in de offshore-engineering terecht

via de automobielindustrie en MBSE-werk, dus om het vakgebied te leren kennen moest ik veel vragen stellen aan mensen

die er meer van af wisten. Ik probeerde iets terug te doen door het werk toegankelijk te maken: een traceerbare

vereistenketen, een gedocumenteerd register van aannames en een lezing tijdens het EngD-afstudeersymposium

symposium.

Het project werd cum laude bekroond, maar deze onderscheiding zou iets groters erkennen dan waar de

EngD goed doet: een ingenieur in een onbekende sector plaatsen en vragen om een resultaat dat werkt,

eerlijk is over zijn beperkingen en waarop verder kan worden gebouwd.