Shantanu Ayerkar
Drijvende windmolens worden sneller gebouwd dan dat we hebben geleerd om ze te onderhouden. De ketting waarmee een drijvende
turbine op zijn plaats moet 20 tot 30 jaar bestand zijn tegen golven, corrosie en stormen, maar tussen de inspecties door
weet niemand echt hoe de ketting eraan toe is. Belastingssensoren op de ketting zouden ons dat kunnen vertellen, maar die overleven de
de zee. Het vinden van een andere manier werd mijn afstudeerproject (EngD) bij Tarucca.
Innovatie.
MOOR-LIFE draait de vraag om. In plaats van de belasting op de kabel te meten, gaat het uit
uit van de beweging van het platform, die elk drijvend object al registreert met instrumenten aan boord. Aan de hand
die beweging schat het de kabelspanning in, berekent het de vermoeidheidsschade met een capaciteitsmodel dat
verzwakt naarmate de ketting corrodeert, en geeft een schatting van de resterende levensduur met de onzekerheid
in plaats van verborgen. Ik heb twee onafhankelijke vermoeidheidsmethoden ontwikkeld om elkaar te controleren, en drie
manieren om de spanning te schatten. De nuttigste les kwam uit de methode die faalde: een vereenvoudigd
fysisch model berekende wel de gemiddelde belasting, maar vrijwel geen van de schommelingen, en juist die schommelingen zijn
precies wat de ketting doet breken. Door de fysische structuur te behouden maar de coëfficiënten daaruit uit gegevens af te leiden, werd de
fout van 48-112 kN tot 8-12 kN. Vervolgens heb ik de pijplijn verpakt als een streaming-applicatie die
elke tien minuten de schade en de resterende levensduur bijwerkt, in minder dan een tiende van een seconde per update.
Impact.
Drie bevindingen springen eruit. Vermoeidheid wordt bepaald door hoeveel een kabel beweegt, niet door de gemiddelde
belasting: kabels met vrijwel identieke gemiddelde belastingen hadden een voorspelde levensduur die tot wel tien keer uiteenliep. Welke kabel
als eerste bezwijkt, hangt zowel af van de stuwkracht van de rotor als van de golfrichting; het negeren van de turbine kan er dus toe leiden dat
inspecteurs naar de verkeerde kabel leiden. En de snellere frequentiedomeinmethode gaf in
de eerste kabel die in elk getest geval faalde, omdat de statistische verwerking scherpe belastingspieken
. Toen Tarucca vroeg hoe ver het nog was tot certificering, heb ik alle 106 modelleringsaannames
aan de hand van DNV-ST-0119 en DNV-OS-E301. Het antwoord was eerlijk: MOOR-LIFE is
op dit moment een demonstratiemodel van de methodologie, de gerapporteerde levensduur is optimistisch en de weg naar een certificeerbare
instrument is nu gedocumenteerd. Voor Tarucca is die duidelijkheid net zo belangrijk als de open-sourcecode zelf.
Leiderschap en samenwerking.
De vereisten kwamen voort uit een nauwe samenwerking met de CTO van Tarucca,
mijn begeleiders aan de TU/e en zes praktijkmensen uit de hele waardeketen van drijvende windenergie, variërend van een asset
tot een platformontwerper en een maritiem onderzoeksinstituut. Ik kwam in de offshore-engineering terecht
via de automobielindustrie en MBSE-werk, dus om het vakgebied te leren kennen moest ik veel vragen stellen aan mensen
die er meer van af wisten. Ik probeerde iets terug te doen door het werk toegankelijk te maken: een traceerbare
vereistenketen, een gedocumenteerd register van aannames en een lezing tijdens het EngD-afstudeersymposium
symposium.
Het project werd cum laude bekroond, maar deze onderscheiding zou iets groters erkennen dan waar de
EngD goed doet: een ingenieur in een onbekende sector plaatsen en vragen om een resultaat dat werkt,
eerlijk is over zijn beperkingen en waarop verder kan worden gebouwd.

