Akrivi Alexandraki

Techniek gaat niet alleen over het oplossen van de problemen van vandaag. Het gaat om het anticiperen op de uitdagingen van morgen en het nemen van verantwoordelijkheid voor de wereld die we achterlaten. Water is een van de meest kostbare hulpbronnen van onze planeet, maar de kwaliteit ervan komt steeds meer onder druk te staan door klimaatverandering en opkomende verontreinigingen. In Nederland weerspiegelt een betrouwbare drinkwatervoorziening decennia aan wetenschap, techniek en betrokkenheid. Ik geloof dat onze verantwoordelijkheid niet alleen ligt in het behouden van deze prestatie, maar ook in het verbeteren van de middelen die dit beschermen. Deze overtuiging motiveerde mijn Engineerings-Doctorate: het ontwikkelen van een interoperabel besluitvormingsplatform voor de behandeling van drinkwater in samenwerking met Waternet. Ik wilde een praktische vraag beantwoorden: hoe kunnen waterprofessionals vol vertrouwen handelen op basis van voorspellingen wanneer de gegevens en digitale diensten daarachter mogelijk onvolledig, verouderd of onbetrouwbaar zijn? Mijn bijdrage was het ontwerpen en integreren van een werkomgeving die metingen, machine-learning soft sensors, interpretatie van operationele risico's en adviesdiensten samenbrengt. In plaats van voorspellingen afzonderlijk te presenteren, maakt het hun status zichtbaar, onderscheidt advies van metingen en geeft aan wanneer informatie onbekend is. Dit helpt professionals om veranderende waterkwaliteit en behandelingsomstandigheden te voorspellen, terwijl de verantwoordelijkheid voor beslissingen stevig in menselijke handen blijft. Ik heb ook een betrouwbaarheidgerichte methode ontwikkeld om zachte sensoren als digitale activa te onderzoeken. Door het denken over faalanalyse aan te passen op inputs, modelgedrag en servicelifecycles, behandelt het werk een vaak over het hoofd gezien vraagstuk: niet alleen wat een model voorspelt, maar ook of op de output ervan vertrouwd kan worden. Het platform is geïmplementeerd en geëvalueerd via softwareverificatie, interoperabiliteitstests en feedback van belanghebbenden in de watersector. Die voortgang van technische vereisten naar een geteste oplossing is een bijdrage waar ik trots op ben. Goede engineering moet ook haalbaar zijn buiten een prototype. Mijn techno-economische evaluatie onderzocht de omstandigheden waaronder adoptie de moeite waard zou kunnen zijn, inclusief de inspanning voor implementatie en onderhoud naast de potentiële chemische en energie-efficiënties. Het erkende ook voordelen die moeilijker te gelde te maken zijn, zoals operationele flexibiliteit en beter geïnformeerde controle van de waterkwaliteit. Ik beschouw deze als kansen die verantwoordelijk beoordeeld moeten worden, niet als voordelen die al volledig worden bewezen in grootschalige exploitatie. Deze reis is voor mij als vrouw in de techniek bijzonder betekenisvol geweest. Ik leidde de ontwikkeling en integratie van het platform terwijl ik samenwerkte met professionals uit de nutssector, onderzoekers en internationale samenwerkingspartners. Technisch leiderschap vereist luisteren, het verzoenen van verschillende perspectieven en deze omzetten in beslissingen die in de praktijk werken. Ik hoop dat mijn pad meer vrouwen zal aanmoedigen om zichzelf te zien als leiders van complexe technologische projecten. Afstuderen met Cum Laude aan de TU Delft is een eer, maar de maatstaf die voor mij het belangrijkst is, is of onderzoek kan uitgroeien tot nuttige, verantwoorde engineering. Dit werk vertegenwoordigt mijn inzet voor de professionals die veilig drinkwater waarborgen, voor de gemeenschappen die zij dienen, en voor een duurzamere toekomst. Dit werk is voor ons allemaal, en voor onze planeet.